Vasthoudeuh!

Gisterenavond was het weer zover. We gaan even een kopje thee drinken in een plek aan het water, en we praten over honderd-en-een dingen. Je thee wordt geserveerd (in zo’n klein glaasje, lijkt wel op de grote jeneverglaasjes van bij ons), en je gaat aan de praat. Met een glaasje thee erbij, dus. Ben je net halfweg dat glaasje gekomen, dan komt er zo’n gluiperd van een ober op je af. Ik zeg wel gluiperd, want ze wachten natuurlijk tot je net even naar de zee kijkt, en dan komen ze gewoon dat glaasje weer weghalen, terwijl er nog zeker meer dan een centimeter thee in staat! Niet te geloven. De redenering erachter is eenvoudig, volgens de locals: heel wat mensen laten wat thee staan, omdat ze dan het bezinksel niet meedrinken. Als je dus niet goed oplet, dan ben je je drankje kwijt voor je er erg in hebt. Vasthouden is, met andere woorden, de boodschap!

Academische opening

Nadat iedereen rond mij plots op aangeven van een man vooraan spontaan het volkslied begon te zingen, kregen we het programma van de academische zitting te horen van een andere man.

Komt daar een trio binnen, van de muziekopleiding, en die beginnen ook te zingen en muziek te spelen. In volgorde: My Way, van Frank Sinatra natuurlijk, gevolgd door Strangers In The Night, en Somewhere over the rainbow om het geheel af te sluiten.

Een hoorapparaat had je zeker niet nodig. Sinatra en de rest van zijn rat pack zouden niet minder gegruwd hebben bij het horen van deze 3 nummers. Kijk, een beetje volume mag best - gráág zelfs, maar er zijn grenzen aan alles. Beginnen met My Way vind ik wel leuk op zich, maar dan zie ik dat ook wel graag met een beetje gevoel gebracht worden, en niet zo opera-steriel als dit. Amehoela.

Toen we die drie weggeapplaudiseerd hadden, werd er een filmpje getoond over de universiteit. Best wel leuk om naar te kijken, maar natuurlijk weer zonder ondertitels, terwijl het blijkbaar toch wel de bedoeling lijkt om dit ook voor internationale gezelschappen te gaan gebruiken. Tja. Ondertitels worden later misschien nog toegevoegd.

Morgen volgt dus de eerste les; 'k ben benieuwd wat dat zal geven. Ik hou jullie op de hoogte, natuurlijk.

Çanakkale

En jawel hoor, eindelijk is het dan zo ver - ik zit aan mijn bureau in Çanakkale, mijn computer is geïnstalleerd, en alle formaliteiten zijn achter de rug. Studenten zijn er vooralsnog niet te zien, maar die komen volgende week wel af. Formaliteiten, zei ik... Dit betekent dus de hele administratieve mallemolen doorlopen, honderd-en-een keer van het ene naar het andere bureau lopen, om dan uiteindelijk te horen dat je een foto nodig hebt. Naar het centrum, dus, snel foto's laten maken... Zucht. Nu ja, het is dus allemaal achter de rug, en het echte werk kan nu gaan beginnen: een flatje zoeken, internet-aansluitingen regelen, dat soort zaken allemaal. En een welkomstfeestje geven, natuurlijk, want dat hoort er hier ook bij. Binnenkort horen jullie nog wel meer van me, als ik eens wat uitgerust ben. Görüşürüz!