Istanbul, part 2

Het is alweer een tijdje geleden dat ik deel 1 schreef van de trip naar Istanbul - nog een geluk dat je zo'n zons- ondergangen niet heel snel vergeet, dat maakt het gemakkelijker om een en ander een beetje uit te stellen. Misschien zat het slechte weer van de afgelopen paar dagen er ook wel voor iets tussen. Was het afgelopen zaterdag nog 21° hier, en liep iedereen te flaneren langs de promenade aan de zee, dan is dat intussen wel een beetje veranderd. Zondag is het hier beginnen regenen, maar dan wel bij vriestemperaturen. Van de ene dag op de andere was het hier in één klets 20° kouder, en dat voel je dus wel degelijk. Regen vind ik op zich ook niet zo heel erg, want anders krijg je van die woestijnomgevingen, maar het probleem hier is dat ze daar niet echt mee vertrouwd zijn. Bij het bouwen van huizen, bedoel ik dan. Je komt maw. al eens een constructiefoutje tegen. Waardoor het dan nat-uurlijk (haha) binnenregent. Zoals in mijn bureau op de universiteit. Ah ja, ook niet zo heel erg, want zo vaak regent het toch niet, maar goed. Een groter probleem is dat de elektriciteitskastjes overal ook 'gebouwd' zijn, en even goed de regen buiten houden als mijn bureau. Gevolg: de laatste paar dagen is de elletriek hier een paar keer uitgevlogen, en dan duurt het gemiddeld een half uur tot een uur voor alles weer begint te werken. Op zich ook weer niet zo verschrikkelijk, maar alle computers hebben plots wel een genadeloos zwart scherm (behalve mijn laptop dan :-)) en als het 's avonds gebeurt, zoals eergisteren dus het geval was, dan zit je wel in de stekkedonker. Leuk voor de eerste keer, maar als de verwarming ook op elektriciteit werkt, dan ga je na een uur wel vloeken. Vriesweer, weet je wel, en enkel glas overal. Ach ja. Istanbul, dus.

Na de vorige rond- zwervingen met het bezoek aan het torentje waarin de Sultan zijn dochter verborgen hield, ging het naar het nationaal paleis. Wow. Het gebouw waarin de Sultans leefden, en waarin Atatürk zijn laatste adem mocht uitblazen, in een van de 285 of zo kamers die er zijn. En *wat* voor een kamers. Bij een volgende gelegenheid zal ik nog wel eens een fotootje of zo tonen ervan, maar geloof me, wat je je voorstelt bij "sprookjespaleis" is allemaal waar. Ongelooflijk grote zalen, fantastische luchters, schitterende spiegels en plafondschilderingen zoals je ze nog nooit gezien hebt. En gróóóóóóóóóóót... We hadden helaas maar een uurtje voor het bezoek aan dit paleis, dus moesten we echt in een sneltempo overal doorheen lopen. Zeer jammer, was dat, maar goed, het was natuurlijk ook maar een dagtripje, en er was ongetwijfeld nog veel meer te zien en te zeggen over dit gebouw, maar dan moet je er wel een dag apart voor uittrekken. Een volgende keer dan maar, zeker?

Istanbul, part 1

Istanbul - de poort tussen het Oosten en het Westen. Schitterende stad, en mij gaan ze er zeker nog terug zien, maar dan wel niet met de auto. En ook niet om er een week te overnachten, als het even kan, want al die auto's daar (en het zijn er een stuk of 10 miljoen, in een stad van ruim 13 miljoen mensen) maken een tyfusteringkankerherrie! Er passeerde een taxi die gewoon zijn claxon op "cruising mode" had staan, en als voetganger is het er gewoon levensgevaarlijk. Je neemt beter een taxi om de straat over te steken - die hebben tenminste claxons, en ze zijn redelijk betaalbaar. Maar goed, een schitterende stad, dus. We zijn er verschillende dingen gaan bezoeken, waaronder o.a. Sultanahmet, de grote moskee die naast de Agia Sophia is gebouwd. 6 minaretten, en vooral heel groot en mooi. Eerst mochten we er niet binnen, blijkbaar omdat het gebed bezig was, maar na een paar minuten bleek gewoon dat het bord er buiten altijd stond, en dat je langs de zij-ingang wel gemakkelijk binnen kan. Handig. Schoentjes uit, en dan fotograferen maar. Invloeden uit de christelijke traditie zie je in de brandglasramen, en de Arabische traditie zit in de rest: de geometrische patronen in de muurversieringen, het Arabische schrift overal om je heen, en de totale afwezigheid van stoelen om op te zitten. Jammer dat de Sultanahmet moskee zo groot is, want als je er binnen staat, dan lukt het gewoon niet om een foto te maken die de grootsheid ervan kan weergeven. Je moet er gewoon naar binnen, en dan komt het je-aan-alles-vergapen wel vanzelf. Vergeet na een paar minuten niet van je mond weer dicht te doen, want anders beginnen ze je er wel een beetje onbeleefd te vinden. Veel tijd voor Sultanahmet, de grote bazaar in dit deel van de stad, de talrijke kleine winkelstraatjes waar de kraampjes tegen de muren leunen of waar in een lelijk flatgebouw een stuk of tweehonderd kleine winkeltjes verborgen zitten was er overigens niet, want daarna was het tijd voor Eminönü...

Een feestjeuh!

Vrijdag was er hier een soort feestje, in Dardanos. Het waarom ervan is me niet helemaal bekend, maar goed, dat doet er niet toe natuurlijk. Om 20u was ik er al, en 't spel was al bezig. Duidelijk andere gewoonten dan in België, dus. Meer nog: enkele van de aanwezigen waren al behoorlijk ver gevorderd, en dat al om 20u, een moment waarop men bij ons aan het eten begint, voor er nog maar aan klaarmaken voor het vertrek wordt gedacht. De muziek viel redelijk goed mee, al leek het me wat overdreven om om 20u al een stuk of 8 slows op rij te spelen, maar ja, ik was dan ook nog niet zo zat als de rest natuurlijk. Het zal er wel voor iets tussen gezeten hebben. En wie Turkse feestjes zegt, die zegt natuurlijk ook Turkse muziek (maar gelukkig niet de hele tijd, want niet iedereen is er fan van, en dan spreek ik niet over mezelf). En als je hier Turkse muziek krijgt, met wat alcohol erbij, dan wil dat nog wel eens resulteren in de een of andere roeping. Buikdanserij, met andere woorden. De een of andere lokale schone wordt plots omringd door een stuk of wat hitsige jongens, en met zoveel aandacht rondom hen hebben ze meestal niet heel veel overtuiging nodig. Sommigen staan er eigenlijk gewoon op te wachten, als ik de foto zo nog eens goed bekijk. Heel lang duurde het feestje overigens niet, want 's nachts om 12u30 vertrok ik naar Istanbul, voor een dagtrip, maar daarover morgen meer...