Vrijdagavond... De zon gaat onder boven Çanakkale, en meteen zitten ook de
mid-term exams van het eerste semester erop... en OF ze afgezien hebben! (Nee, niks geen gephotoshop, by the way, zo ziet het er hier echt uit!) Ik had dus het fijne plan om niet een examen op te stellen, maar wel vier. Per klas, wel te verstaan. De vragen waren ongeveer allemaal dezelfde, maar de artikels waarop ze van toepassing waren, waren wel iedere keer anders - pret gegarandeerd, dus. Vooral voor studenten voor wie afkijken een
sport is. Zeker als ze daardoor dus een bank of twee verder moeten kunnen kijken dan anders het geval is. Ik vraag me af of dit misschien de reden is waarom de punten voor al mijn examens hier zo laag zijn... Of was het toch een beetje aan de moeilijke kant? Allicht wel voor mensen die op spiekbriefjes vertrouwen om er elk jaar weer door te geraken. Ik heb mijn naam hier trouwens alweer helemaal bevestigd: tijdens mijn examens kon niemand afkijken, omdat er niets op hun bureau mocht liggen, op een stylo na. Tijdens een ander examen waar ik toezicht hield, kon ik er drie
stekken: ze hadden er niet beter op gevonden dan de spiekbriefjes in een pennenzak te steken of, in twee gevallen, gewoon in de half-open lade onder hun bank. Tja. Da's er wel een beetje om vragen, natuurlijk: exit examen. En dat in de week waarin Turkije uitgeschakeld werd door Zwitserland (ook door de schuld van een Belg, uiteraard). Het kon hier, met andere woorden, weer niet op. Geen enkele student zegt nog goeiedag tegen me. :-))) Afwachten of ze hun slechte kennis van het Engels tegen volgende week al wat beter verteerd zullen hebben...
