Istanbul, part 2

Het is alweer een tijdje geleden dat ik deel 1 schreef van de trip naar Istanbul - nog een geluk dat je zo'n zons- ondergangen niet heel snel vergeet, dat maakt het gemakkelijker om een en ander een beetje uit te stellen. Misschien zat het slechte weer van de afgelopen paar dagen er ook wel voor iets tussen. Was het afgelopen zaterdag nog 21° hier, en liep iedereen te flaneren langs de promenade aan de zee, dan is dat intussen wel een beetje veranderd. Zondag is het hier beginnen regenen, maar dan wel bij vriestemperaturen. Van de ene dag op de andere was het hier in één klets 20° kouder, en dat voel je dus wel degelijk. Regen vind ik op zich ook niet zo heel erg, want anders krijg je van die woestijnomgevingen, maar het probleem hier is dat ze daar niet echt mee vertrouwd zijn. Bij het bouwen van huizen, bedoel ik dan. Je komt maw. al eens een constructiefoutje tegen. Waardoor het dan nat-uurlijk (haha) binnenregent. Zoals in mijn bureau op de universiteit. Ah ja, ook niet zo heel erg, want zo vaak regent het toch niet, maar goed. Een groter probleem is dat de elektriciteitskastjes overal ook 'gebouwd' zijn, en even goed de regen buiten houden als mijn bureau. Gevolg: de laatste paar dagen is de elletriek hier een paar keer uitgevlogen, en dan duurt het gemiddeld een half uur tot een uur voor alles weer begint te werken. Op zich ook weer niet zo verschrikkelijk, maar alle computers hebben plots wel een genadeloos zwart scherm (behalve mijn laptop dan :-)) en als het 's avonds gebeurt, zoals eergisteren dus het geval was, dan zit je wel in de stekkedonker. Leuk voor de eerste keer, maar als de verwarming ook op elektriciteit werkt, dan ga je na een uur wel vloeken. Vriesweer, weet je wel, en enkel glas overal. Ach ja. Istanbul, dus.

Na de vorige rond- zwervingen met het bezoek aan het torentje waarin de Sultan zijn dochter verborgen hield, ging het naar het nationaal paleis. Wow. Het gebouw waarin de Sultans leefden, en waarin Atatürk zijn laatste adem mocht uitblazen, in een van de 285 of zo kamers die er zijn. En *wat* voor een kamers. Bij een volgende gelegenheid zal ik nog wel eens een fotootje of zo tonen ervan, maar geloof me, wat je je voorstelt bij "sprookjespaleis" is allemaal waar. Ongelooflijk grote zalen, fantastische luchters, schitterende spiegels en plafondschilderingen zoals je ze nog nooit gezien hebt. En gróóóóóóóóóóót... We hadden helaas maar een uurtje voor het bezoek aan dit paleis, dus moesten we echt in een sneltempo overal doorheen lopen. Zeer jammer, was dat, maar goed, het was natuurlijk ook maar een dagtripje, en er was ongetwijfeld nog veel meer te zien en te zeggen over dit gebouw, maar dan moet je er wel een dag apart voor uittrekken. Een volgende keer dan maar, zeker?