Zonsopgang...

Het is 6u ’s morgens als ik deze foto neem; ik zit op de ferry van Kilitbahir (Europa) naar Çanakkale (Azië), en ergens halfweg de half uur durende overtocht was de zonsopgang op zijn schitterendst. Een mooier begin van de eigenlijke reis kan ik me in ieder geval al moeilijk voorstellen. De eigenlijke reis, zeg ik, want het reizen naar Çanakkale zelf duurt wel even: eerst met het vliegtuig naar Istanbul, en dan met de bus naar Çanakkale. Openbaar vervoer is er niet echt, dus je bent wel aangewezen op een van de vele privé-bedrijven die hier het vervoer verzorgen. Gelukkig zijn ze met zoveel dat door de concurrentiestrijd de kwaliteit van het vervoer hoog is. Onderweg wordt er koffie of thee geserveerd, en als je water wil, dan roep je maar even “su, lütfen”, en ze komen het je zo brengen. Maar goed ook, eigenlijk, want je kijkt wel tegen een busreis van 6u aan. Toen ik vertrok uit Eindhoven was het 17u15, en om 6u30 ’s morgens was ik waar ik moest zijn. Enfin – je wordt goed geholpen, door iedereen die je tegenkomt. Op de bus van het vliegveld naar het busstation zat een Turk die al vijf jaar ergens in Limburg woont, en zo gaat de reis plots weer een stukje vlotter, ook al duurt die trip al bij al maar een half uurtje of zo. Maar goed, Çanakkale dus… Met temperaturen van rond de 35° is het hier zeer aangenaam rondlopen, niet in het minst omdat deze plek vooral gekend is voor de verfrissende bries die er de dag door voor afkoeling zorgt.

Later moet ik nog even naar de universiteit – morgen, misschien, of overmorgen, om te gaan kijken welke cursussen ik hier nu precies moet gaan geven. Engels, ja, maar hoeveel uur precies, en aan welke groepen, en welke handboeken ik daar dan wel voor ga of moet gaan gebruiken.
Over een paar dagen gaan we hier eens voor een tripje naar Izmir en omstreken; ‘k ben benieuwd hoeveel foto’s ik daar nu weer ga maken, maar ’t zullen er allicht wel weer een hele hoop zijn.